<![CDATA[Andreas Xenopoulos

<![CDATA[Andreas Xenopoulos - BLOG]]>Fri, 23 May 2025 10:53:15 -0700Weebly<![CDATA[η φυσικη θεση των χεριων στο πιανο]]>Thu, 12 Nov 2020 06:47:24 GMThttp://www.andreasxenopoulos.com/blog/2764178Μοιράζομαι μαζί σας κάποια βασικά βίντεο γι᾽ αυτό που ονομάζουμε ῾φυσική' θέση των χεριών στο πιάνο. Κατά τη γνώμη μου πρόκειται για τον κυρίαρχο κανόνα καλής τεχνικής και φυσικότητας παιξίματος στο όργανο. Αν δε κατανοήσουμε τη φυσιολογία του χεριού, θα δημιουργούνται προβλήματα στο ηχητικό αποτέλεσμα αλλά και πολλά σωματικά θέματα θα κάνουν την εμφάνιση τους που μπορεί να οδηγήσουν σε σοβαρούς τραυματισμούς. Καθώς θα βλέπετε τα βίντεο να έχετε το μυαλό σας τις ερωτήσεις και τα σχόλια που υπάρχουν κάτω από αυτά.

Σύμφωνα με τον πιανίστα Robert Estrin πρέπει να χρησιμοποιούμε τους μύες του χεριού για να σταθεροποιήσουμε το χέρι σε καμπυλωτή θέση των δακτύλων; Ναι ή όχι και για πιο λόγο;

Θυμηθείτε τις βασικές αρχές που διέπουν τη σωστή θέση, στάση και χρήση του χεριού όπως αυτές αναφέρονται από τον καθηγητή Dr. John Mortensen. Αν θέλατε να δώσετε οδηγίες σε κάποιον δικό σας μαθητή πώς θα κάνατε μια δική σας περιγραφή;

Η παιδαγωγός Sheila Paige αναφέρεται στην περιστροφή του χεριού (rotation). Η σωστή χρήση περιστροφής γίνεται από τον βραχίονα ή από τα δάκτυλα και γιατί;
Ποιες είναι οι βασικές κινήσεις του χεριού κατά τη διάρκεια της ερμηνείας ενός μουσικού έργου; Το ποσοστό της κάθε κίνησης είναι πάντα ίδιο σε όλα τα μουσικά περάσματα;

Η παιδαγωγός Dorothy Taubman κάνει αναφορά στους πόνους των χεριών και σχολιάζει την ένδειξη πόνου στα χέρια σε περιόδους πολύωρης μελέτης. Είναι αυτό δείγμα σωστής μελέτης/εκγύμνασης και προόδου και γιατί;

Η Dorothy Taubman σχολιάζει το πόσο σημαντική είναι η ομαδοποίηση των κινήσεων σε ένα έργο (λεπτό 5:11). Γιατί φαντάζεστε συμβαίνει αυτό;

Από τί προκλήθηκε η σοβαρή βλάβη στο χέρι του πιανίστα και ποια ήταν αρχικά η αντιμετώπιση του πόνου; Τί σκέψεις πέρασαν από το μυαλό του και ποια βήματα ακολούθησε για την ίαση του χεριού; (λεπτό 8:28)

]]><![CDATA[Σημειο αναφορασ: Victor Karpovich Merzhanov]]>Fri, 22 May 2020 07:20:17 GMThttp://www.andreasxenopoulos.com/blog/-victor-karpovich-merzhanov

Ο Victor Karpovich Merzhanov γεννήθηκε στο Tambov της Ρωσίας και σπούδασε στο μουσικό κολλέγιο Tambov με τον Σολομόν Στερίκοφ και τον Αλεξάντερ Πολτορτάτσκυ. Μεταξύ 1936-1941 σπούδασε στο Ωδείο της Μόσχας στις τάξεις του Σαμουήλ Φέινμπεργκ (πιάνο) και του Αλέξανδρου Γκόδεϊκ (όργανο) αποφοιτώντας με διάκριση.

Κατά το 1945, κέρδισε διεθνή αναγνώριση ως πιανίστας, όταν κέρδισε το πρώτο βραβείο (που μοιράστηκε με τον Sviatoslav Richter) στον Τρίτο Πανευρωπαϊκό Διαγωνισμό Πιάνου. Το 1949 τοποθετήθηκε δέκατος στο Διεθνή Διαγωνισμό Πιάνου Chopin στη Βαρσοβία. Ο Μπερζάνοφ έγινε ένας από τους βασικούς σολίστ πιάνου με τακτική συνεργασία με τη Φιλαρμονικής της Μόσχας το 1946.

Ο Μερζάνοφ ήταν καθηγητής στο Ωδείο της Μόσχας από το 1947 μέχρι το θάνατό του. Ανάμεσα στους μαθητές του είναι βραβευθέντες των μεγαλύτερων διεθνών διαγωνισμών όπως: Vladimir Bunin, Oleg Volkov, Ιγκόρ Girfanov, Ιωάννα Λι, Γιούρι Didenko, Μιχαήλ Olenev, μεγάλης εμβέλειας καλλιτέχνες όπως: Hideyo Harada, Claudio Curro Dossi, Λάμπης Βασιλειάδης, Nazzareno Carusi, Τατιάνα Shebanova, Ruslan Sviridov, Ιρίνα Khovanskaya, Άννα Yarovaya, Η Anahit Nersesyan, η Έλενα Ουλιάνοβα, η Νίνα Κάσιμιροβα (Kazymirova) και πολλοί άλλοι. Το όνομά του είναι γραμμένο στο μαρμάρινο τείχος του Μόντρεαλ της Μόσχας μαζί με αυτά του Αλεξάνδρου Σκριαμπίν και του Σεργκέι Ραχμανίνοφ. Ήταν επίσης καθηγητής στο Ινστιτούτο Tambov Rachmaninov.

Κατά διάρκεια της 60ετούς σταδιοδρομίας του, ο Merzhanov έδωσε περισσότερα από 2.000 ρεσιτάλ και συναυλίες στη Ρωσία, την Ευρώπη, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κίνα και άλλες χώρες, με διεθνείς ορχήστρες και μαέστρους όπως οι: Lorin Maazel, Kurt Sanderling, Κύριλλος Kondrashin, Νικολάι Anosov, Aleksandr Gauk, Γκενάντι Ροζντστσένσκι, Γιούρι Τέμιρκανφ και Γεβγένι Σβετλάνοφ.

Οι ηχογραφήσεις του (με παραγωγό τη σοβιετική εταιρεία Melodiya που στη συνέχεια επίσης κυκλοφόρησαν από διάφορες εταιρείες στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ιταλία και την Ιαπωνία) παρουσιάζουν το ρεπερτόριό του, συμπεριλαμβανομένων έργων από τη Μπαρόκ μέχρι τη σύγχρονη μουσική, από έργα του Bach και του Beethoven έως αυτά του Prokofiev Shostakovich.

Από την αρχή της καριέρας του υπερασπίστηκε τη σύγχρονη κλασσική μουσική. Επιλέχθηκε από τον Prokofiev για να δώσει την πρώτη παράσταση της έκτης του Sonata. Κάθισε ως μέλος κριτικής επιτροπής σε περισσότερες από 40 διεθνείς διαγωνισμούς συμπεριλαμβανομένου του Rachmaninov Ανταγωνισμού (που ίδρυσε), τη Διεθνή Διαγωνισμό Τσαϊκόφσκι στη Μόσχα, το Chopin Ανταγωνισμού στη Βαρσοβία, το Διαγωνισμό Μπάρτοκ-Liszt στη Βουδαπέστη και διεθνείς διαγωνισμούς στο Μόντρεαλ, Τόκιο , Βρυξέλλες και άλλες. Επιπλέον Merzhanov ήταν ο καλλιτεχνικός διευθυντής των μαθημάτων Rachmaninov Πιάνο και συνέβαλε στο Μουσείο Rachmaninov στο κτήμα Ivanovka κοντά Tambov.

Victor Merzhanov πέθανε στις 20 Δεκεμβρίου 2012 στη Μόσχα. Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Novodevichy.

]]><![CDATA[η τεχνη ειναι η βαση τησ παιδειασ, ρουσοπουλου]]>Mon, 25 Jul 2016 11:39:56 GMThttp://www.andreasxenopoulos.com/blog/5138879Έχει επανειλημμένα τονισθεί από κορυφαίους παιδαγωγούς, και είναι πια διεθνώς αναγνωρισμένο ότι ο αποκλειστικά νοοκρατικός προσανατολισμός της γενικής παιδείας αφήνει ανεξέλικτες πλευρές του αναπτυσσόμενου ανθρώπου, όπως είναι η φαντασία, η δημιουργικότητα, η αισθητική ευαισθησία.
Για να πληρωθεί το κενό αυτό και να έρχονται τα παιδιά σ’ επαφή με τις αισθητικές μορφές, με τον Κόσμο των Μουσών, διάφορα κράτη εφαρμόζουν σε μεγαλύτερη ή μικρότερη κλίμακα, ένα πρόγραμμα που περιλαμβάνει επισκέψεις σε μουσεία, παρακολούθηση θεατρικών παραστάσεων και συναυλιών, ανάλυση έργων της παγκόσμιας λογοτεχνίας κ.α. Τα παιδιά όμως είναι τις περισσότερες φορές απροετοίμαστα και δεν έχουν αναπτυγμένη την απαιτούμενη δεκτικότητα για να αφομοιώσουν αυτά τα ερεθίσματα και έτσι
όλη η προσπάθεια μένει τελικά ατελέσφορη.

Στην Ελλάδα, ψηφίστηκε το 1976 ένας νόμος που αναφέρει ότι στο αναλυτικό πρόγραμμα των γυμνασίων θα πρέπει να περιλαμβάνονται και πολιτιστικές εκδηλώσεις. Είχαν προβλεφτεί τα Σάββατα γι’ αυτές τις δραστηριότητες. Σήμερα, όμως, ούτε οι εκπαιδευτικοί ούτε τα παιδιά θα ήταν διατεθειμένα να θυσιάσουν για οτιδήποτε την καθιερωμένη πια αργία του Σαββάτου.

Έτσι, λοιπόν, το σχολείο προσφέρει μια αποκλειστικά γνωσεολογική παιδεία. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, από τη δική τους πλευρά, τροφοδοτούν τα παιδιά με προϊόντα συχνά αμφισβητήσιμης αξίας και, το χειρότερο, τα εθίζουν, τα καταδικάζουν, θα έλεγα, να είναι μόνο παθητικοί δέκτες, νεκρώνοντας έτσι τη φαντασία και τη δημιουργικότητά τους και αναστέλλοντας ή πνίγοντας εντελώς κάθε πρωτοβουλία που θα μπορούσαν ν’ αναπτύξουν.

Μόνο αν δώσουμε στο παιδί τα μέσα να αυτενεργεί, να συμμετέχει έμπρακτα και βιωματικά σε διαδικασίες που αφορούν τον «Κόσμο των Μουσών»θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε ένα αντιστάθμισμα στη μονόπλευρη γνωσεοκρατική παιδεία και μια βάση για μια γενικότερη ολοκληρωμένη καλλιέργεια.

Για να το πετύχουμε αυτό, θα έπρεπε από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού να δώσουμε σε ό,τι έχει σχέση με τις Μούσες (μουσική, χορό, ζωγραφική, γλυπτική, ποίηση, θέατρο) ίδια βαρύτητα με τα μαθήματα γνώσης, με πυξίδα πάντα την αυτενέργεια του παιδιού, την καλλιέργεια της φαντασίας, της δημιουργικότητάς του. Και θα έπρεπε ακόμα να συνεχίζεται μια τέτοια παιδεία, παράλληλα με τη γνωσεολογική, σε όλη τη μέση εκπαίδευση. Πολλοί αναγνώστες θα σκεφτούν: «Τι ουτοπίες είναι αυτές!» Σε μια εποχή που η τεχνολογία προχωρεί τόσο ταχύρρυθμα που κάθε χώρα έχει ανάγκη από στρατιές επιστημόνων και τεχνοκρατών για να συμβαδίσει με τα διεθνή δεδομένα, έχουν τα παιδιά καιρό για τέτοια περιττά πράγματα;

Απαντώ: ακριβώς επειδή η τεχνολογία εξελίσσεται τόσο ιλιγγιωδώς και τείνει να μας κατακυριεύσει και να μας αλλοτριώσει εντελώς, πρέπει να βρούμε ένα αντίδοτο. Άλλωστε, έχω υπόψη μου μελέτες που έγιναν τελευταία στη Δυτική Γερμανία και την Αυστρία και που βεβαιώνουν ότι τα παιδιά δημοτικών σχολείων, στα οποία προσφέρθηκε μια συστηματική «μουσική» παιδεία (με τη σημασία που δώσαμε στον όρο παραπάνω) είχαν ανώτερη βαθμολογία στα τεστ αντίληψης, ικανότητας συγκέντρωσης, ζωτικότητας και κοινωνικότητας και ακόμα παρουσίαζαν λιγότερα συμπλέγματα και νευρώσεις από τα παιδιά των τάξεων που χρησίμευαν για παραβολή. Και το σπουδαιότερο, είχαν βρει έναν τρόπο ώστε να εκτονώσουν την έμφυτη επιθετικότητά τους, που η σημερινή ζωή, αντί να την καταστέλλει την τροφοδοτεί, και να την μεταβάλλουν σε δημιουργική δράση.

Ας μου επιτραπεί τελειώνοντας να φέρω ένα παράδειγμα από τη φύση. Αν ένα αρχικά γόνιμο έδαφος δεν καλλιεργηθεί και μείνει εκτεθειμένο σε βροχές και ανέμους, παρασύρεται το χώμα, επέρχεται διάβρωση και
δημιουργείται βράχος, όπου δύσκολα φυτρώνει κάτι πια. Έτσι, αν αφεθεί ακαλλιέργητη η ψυχή του μικρού παιδιού, αν δεν της δοθεί η σωστή τροφή, η τροφή που θα το κάνει ευαίσθητο στο «Ωραίο και το Αληθινό», αργότερα η ψυχή αυτή χάνει τη δεκτικότητά της, «διαβρώνεται, καταντάει άγονη γη, εκβαρβαρώνεται».

Πολυξένη Ματέυ-Ρουσοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1902 και πέθανε στις 26 Σεπτεμβρίου1999. Φωτισμένη καθηγήτρια ρυθμικής, χορογράφος, πιανίστα και μουσικοπαιδαγωγός. Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών και στη Γερμανία: Ωδείο Λειψίας, Σχολή Guenther Μονάχου και Ένωση Γερμανών Γυμναστών (με ειδίκευση σε "μουσική και κίνηση"). Υπήρξε μαθήτρια του διάσημου συνθέτη (και ιδρυτή της ομώνυμης Σχολής) Καρλ Ορφ.

Το 1925 παντρεύτηκε τον ζωγράφο ρουμανικής καταγωγής Γ. Ματέυ, εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο και έπαιρνε μέρος ως σολίστ πιανίστα σε συναυλίες στη Γερμανία, τη Ρουμανία, τη Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα. Το 1931 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.

Για 4 χρόνια συνεργάστηκε με τη Σχολή Πράτσικα. Το 1936 ίδρυσε τη Σχολή γυμναστικής- ρυθμικής-χορού "Π. Ματέυ" (που από τότε λειτουργεί συνεχώς) και συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο (χορογραφία "Ιππόλυτου", κ.λπ.). Επίσης στο διάστημα 1935-1940 δίδαξε στο Ωδείο Αθηνών. Το 1950 εμφανισε για πρώτη φορά στην Ελλάδα χορόδραμα με συνεργασία Ελλήνων μουσουργών και ζωγράφων ("Σάπφειρος", στο Ρεξ).

Έκτοτε έδωσε πολλές χορευτικές παραστάσεις σε εσωτερικό και εξωτερικό και αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στις διεθνείς "Δελφιάδες" της Λυών (1953) και της Γενεύης (1957). Συμμετέσχε στις καλλιτεχνικές Εκδηλώσεις της Ελληνικής Περιηγητικής Λέσχης, 1949, 1950, 1951 και του Έτους Αποδήμου Ελληνισμού, 1951. Εισήγαγε πρώτη στον ελληνικό Χώρο (το 1962) το μουσικοκινητικό "Σύστημα Ορφ" (που από το 1960 το δίδασκε στο Ζάλτσμπουργκ και στη συνέχεια το δίδαξε στο Ωδείο του Τορόντο, στην Ολλανδία και τη Γαλλία). Οργάνωσε και στην Αθήνα 3 παρόμοια Σεμινάρια "Όρφ" (Ινστιτούτο "Γκαίτε" 1969, 1973 και 1974).

Διετέλεσε γεν. γραμματέας της Εταιρείας Χριστιανικού Θεάτρου, πρόεδρος του Σωματείου Χορού και Ρυθμικής, μέλος της Επιτροπής Αδείας του Υπ. Παιδείας και μέλος ΔΣ της Ελληνικής Επιτροπής Οργανισμού Προσχολικής Αγωγής. Είναι επίτιμη πρόεδρος του «Ελληνικού Συλλόγου Μουσικοκινητικής Αγωγής C. Orff».

Έγραψε τα βιβλία: "Ελληνικά παιδικά τραγούδια και χοροί" (1963-68), "Τα πρώτα τραγούδια" (1970, με τη συνεργασία του Μίνου Δούνια), "Δόνια Χελιδόνια" (1982, μουσικο-κινητικά παιχνίδια για την προσχολική ηλικία), "Ρυθμική" (1986, η πρώτη ειδική σχετική μελέτη), "Ρυθμός" (1992).

Έχει τιμηθεί με τον Ομοσπονδιακό Σταυρό Α' τάξεως της Γερμανίας και τη διάκριση "Pro merito" του Ιδρύματος Οrff. Το 1961 κυκλοφόρησε τον δίσκο "Ελληνικά δημοτικά τραγούδια για παιδιά".

]]><![CDATA[Αν δεν υπaρχει eρωτας, δεν υπaρχει εκπαiδευση, Καστοριaδης]]>Mon, 25 Jul 2016 11:34:43 GMThttp://www.andreasxenopoulos.com/blog/-a-e-a-i-a

Πολύ μικρό, πολύ ουσιαστικό.

"Για να υπάρξει πραγματική εκπαίδευση με την αυστηρή έννοια του όρου υπάρχει μια βασική προϋπόθεση: είναι ότι αυτή η εκπαιδευτική διαδικασία γίνεται αντικείμενο επένδυσης και πάθους και από τους εκπαιδευτές και από τους εκπαιδευόμενους και, για να το πω καθαρά, ότι αν δεν υπάρχει έρωτας μες στην εκπαίδευση δεν υπάρχει εκπαίδευση!

Εάν κάποιος κάτι μαθαίνει μέσα στο σχολείο είναι διότι, διαδοχικά, έναν καθηγητή σε κάποια τάξη - και στο πανεπιστήμιο ακόμη - τον ερωτεύεται και τον ερωτεύεται διότι βλέπει ότι αυτός ο ίδιος ο καθηγητής είναι ερωτευμένος με αυτό που διδάσκει.

Λοιπόν, για να τα πω επίσης καθαρά και για να γίνω πλήρως απεχθής σ’ αυτούς που με ακούνε, σήμερα οι εκπαιδευτικοί ασχολούνται με τις επαγγελματικές τους διεκδικήσεις, οι οικογένειες ασχολούνται με το να πάρει το παιδί ένα ‘χαρτί’ και τα παιδιά ασχολούνται με οτιδήποτε άλλο εκτός από την επένδυση των πραγμάτων που μαθαίνουν. Λοιπόν, δεν είναι δυνατόν να υπάρξει εκπαίδευση."

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης (Κωνσταντινούπολη, 11 Μαρτίου 1922 – Παρίσι, 26 Δεκεμβρίου 1997) ήταν Έλληνας φιλόσοφος, οικονομολόγος και ψυχαναλυτής. Από τους μεγαλύτερους στοχαστές του 20ου αιώνα, συνένωσε στο έργο του την πολιτική, τη φιλοσοφία και την ψυχανάλυση. Αποκλήθηκε «φιλόσοφος της αυτονομίας», υπήρξε συγγραφέας του σημαντικού βιβλίου «Η φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας» και συνιδρυτής του περιοδικού «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα».

]]>